MediaArm.am Նիկոլ Փաշինյանը, խորհրդարանում ասել է, որ եթե 1998 -ին հնարավորություն լիներ ընտրություններ անցկացնել 2021 թվականի սցենարով, ապա Հայաստանում հետագա բոլոր գործընթացները կարող էին այլ կերպ ընթանալ:
Հայտարարելով, որ հայկական կողմն այս տարիների ընթացքում ռազմավարություն չի ունեցել Արցախի խնդրի վերաբերյալ, Փաշինյանն ասաց, որ չկար այն հարցի պատասխանը, թե «ի՞նչ ենք անելու, եթե մեզ չհաջողվի հասնել մեզ համար ձեռնտու լուծմանը բանակցությունների սեղանի շուրջ». մենք պատրա՞ստ ենք պատերազմի:
Այլ կերպ ասած, Փաշինյանն ասում է, որ եթե 1998-ին Տեր-Պետրոսյանը, հրաժարական տալով, անցկացներ արտահերթ ընտրություններ, ապա հնարավոր է, որ ժողովուրդը նրան տար Ղարաբաղից «հրաժարվելու» մանդատ և դրանով ապահովել Հայաստանի ապաշրջափակումն ու զարգացումը և խուսափել պատերազմից:
Կառավարության ընթացիկ ծրագրում, ինչպես նշում են պատգամավորները, Արցախի Հանրապետության մասին հիշատակություն չկա, և հայկական բանակի առաջադրանքները ձևակերպված չեն: Մասնավորապես, ինչպես ասում է Տիգրան Աբրահամյանը, պարզ չէ, թե արդյոք հայկական բանակի խնդիրն է պաշտպանել Արցախը: Ավելին, կառավարության ծրագրում խոսվում է բանակի, ծառայության ժամկետների կրճատման մասին:
Այս երեք տասնամյակների ընթացքում «եթե մենք ճանաչենք Արցախը, պատերազմ կլինի» թեզը Հայաստանի ղեկավարությունների միակ հայեցակարգն էր: 1994-ին Հայաստանը չճանաչեց Արցախը: Դա չարեց ապրիլյան պատերազմից հետո, 2020 թվականի աշնանը: Սա նշանակում է, որ խոսքը ոչ թե պատերազմի, այլ ազգային շահերը պաշտպանելու կամքի բացակայության մասին է:
Նիկոլ Փաշինյանն ասում է, որ խաղաղության հաստատման մանդատ է ստացել ժողովրդից։ Ի՞նչ է խոստացել Փաշինյանը նախընտրական քարոզարշավի ժամանակ: Որ իր ընտրողների որդիները չե՞ն ծառայի բանակում ու չե՞ն պաշտպանի Արցախը: Համենայնդեպս, իշխող մեծամասնության պատգամավորներից մեկի ելույթը վկայում է այդ մասին։
Փաշինյանը նախընտրում է «խաղաղ դարաշրջան», ինչպես ընդդիմության ներկայացուցիչները, ովքեր խոսում են «արժանապատիվ խաղաղության» մասին և չեն հրաժարվում եռակողմ համաձայնագրերից: Այս հարցի շուրջ Հայաստանում «կոնսենսուս» է: Բայց պատերազմի «բացակայությունը» կհանգեցնի՞ խաղաղության:
